ഇന്നലെ (30-10-2009) ദുബായിലെ Majestic Hotelൽ വെച്ച്‌ ശശിയേട്ടന്റെ (കൈതമുള്ള്‌) പുസ്തകത്തിന്റെ പ്രകാശനം നടന്നു. ചിത്രങ്ങൾ ഇവിടെ കാണുക http://uaemeet.blogspot.com/2009/10/blog-post_31.html
ഒരാഴ്ച്ച മുൻപ്‌ Blog എഴുത്തുകാരനായ പാർത്ഥേട്ടൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതു കൊണ്ട്‌ ഞാനും പോവാൻ തീരുമാനിച്ചു. എല്ലാവരെയും ഒന്നു നേരിൽ കാണാൻ ഉള്ള അവസരം കളയെണ്ടാ എന്നും തോന്നി. മട്ടു Blogers ആയ "പുള്ളിപുലി" സമീർ, രഞ്ഞിത്‌, നൗഷാദ്‌ എന്നിവരോടൊപ്പം ഞാനും സമീറിന്റെ വണ്ടിയിൽ സ്ഥലത്തെത്തി. hotelന്റെ വാതിൽക്കൽ തന്നെ വിശാലമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട്‌ വിശാലൻ! പണ്ടേ കൂട്ടുകാർ എന്ന മട്ടിൽ ചെന്നു കൈ കൊടുത്തു. "ഇവനാരടെ" എന്ന ചോദ്യം മനസ്സിലടക്കിയെങ്കിലും കണ്ണിൽ തെളിഞ്ഞതു കണ്ടപ്പോൾ പേരു പറഞ്ഞു. ഒന്നും മനസ്സിലായിക്കാണില്ലെങ്കിലും വിശാലമായി ചിരിച്ചു സ്വാഗതം ചെയ്തു മൂപ്പർ!
പിന്നെ ഞങ്ങൾ "യംഗ്സ്റ്റേർസ്സ്‌" (പയ്യൻസിന്റെ ചിലവിൽ ഞാനും യംഗ്സ്റ്റർ!) പുറത്തുനിന്നു കത്തി വെചു. എത്തുന്നവർക്കെല്ലാം ഇരിക്കാൻ സ്ഥലം കാണുമോ എന്നു സംശയിച്ചാണു ചെന്ന തെങ്കിലും ഹാൾ കണ്ടപ്പോൾ സംശയം മാറി. പേർ റജിസ്റ്റർ ചെയ്തു. ഒരു കസേരയിൽ പോയിരുന്നു. പുറത്തു സംസാരിച്ചു കൊണ്ടു നിന്നപ്പോൾ വന്ന ഒരാൾ എന്റെ ശ്രദ്ധ പ്രതേയ്കം ആകർഷിച്ചിരുന്നു. അലസമായ ഭാവത്തോടെ വളരെ സൗമ്യനായി നിന്ന ഒരാൾ. എന്തു കൊണ്ടോ എനിക്ക്‌ ആളെ പരിചപ്പെടണമെന്നു തോന്നി. ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കസേരകൾ നിരവധിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹം എന്റെ അടുത്തു വന്നിരുന്നു! ഞാൻ പേരു ചോദിച്ചു. "നമസ്കാർ" എന്ന Blog പേരു പറഞ്ഞു. എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ എന്തോ ഒരടുപ്പം തോന്നി. വീട്ടിൽവന്നാദ്യം ചെയ്തത്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ Post നോക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ തോന്നലിൽ കാര്യമുണ്ടെന്നു മനസ്സിലായി - ഞങ്ങൾക്കു ചില സാമ്യങ്ങളുണ്ട്‌!
പിന്നീട്‌ ശ്രീ. ഇബ്രാഹിം കുട്ടിയുടെ സിതാർ സംഗീതം. രണ്ടുവർഷങ്ങൾക്കു മുൻപാണ്‌ ഇതിനുമുൻപ്‌ ദുബായിൽ അവസാനമായി ഒരു സിതാർ സംഗീതം കേൾക്കുന്നത്‌. കേൾവിക്കാരെക്കുറിച്ച്‌ ഒരു മുൻധാരണ വെച്ചുകൊണ്ടാവും അദ്ദേഹം രാഗങ്ങൾ വായിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തത്‌ എന്നു തോന്നി. ഹംസധ്വനി രാഗത്തിൽ ആരംഭിച്ച അദ്ദേഹം, പുസ്തക പ്രകാശനത്തിനു ശേഷം ദർബാരി കാന്നഡ രാഗത്തിലാണു അവസാനിപ്പിച്ചതെന്നു തോന്നുന്നു.
പുസ്തകപ്രകാശനം ലളിതമായിരുന്നു. സദാശിവൻ അംബലമേടിന്റെ നിരീക്ഷണങ്ങൾ താൽപര്യമുണർത്തുന്നതായിരുന്നു. ജ്യോതികുമാറിന്റെ പ്രഭാഷണം പഴയ ഒരു വിദ്യാർത്ഥി നേതാവിനെ ഓർമയിൽ കൊണ്ടുവന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം, കൈതമുള്ളിന്റെ ജീവിതത്തിൽ കടന്നുവന്ന സ്ത്രീകൾ സർഗ്ഗത്മകമായ ഇടപെടലുകൾ നടത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇതിലും മികച്ച അനുഭവതീഷ്ണതയോടെ എഴുതാൻ കഴിഞ്ഞേനെ എന്നാണ്‌. ഒരെഴുത്തുകാരന്റെ ജീവിതത്തിൽ സർഗ്ഗാത്മകതയുടെ തീപ്പൊരിയുമായി ഒരു സ്ത്രീ കടന്നു വന്നാൽ ചിലപ്പോൾ എഴുത്തുകാരനു അതിജീവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല; അയാൾ ശരിക്കും ഹ്രുദയത്തിൽ നനവും, കവിത്വവുമുള്ളവനാണെങ്കിൽ. പുസ്തകം പ്രകാശനം ചെയ്ത ഘാനിം എന്ന അറബിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശേഷണങ്ങൾ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തി. പുസ്തകം ഏറ്റു വാങ്ങിയ സുന്ദരി സിന്ധുവിനെ എനിക്കു പരിചയമില്ല എന്നുറപ്പാണ്‌. പക്ഷെ എവിടെയോ കണ്ടപോലെ...
വിശാലേട്ടന്റെ അശംസകളിൽ പുള്ളി പറഞ്ഞ കാര്യം ചിരിയും ചിന്തയും ഉണർത്തി. വിശാലനു എല്ലാ കാര്യങ്ങളെയും ഒരു ചിരിയോടെ പറയാൻ കഴിയും എന്നുള്ളതു തന്നെ അദ്ദേഹത്തി‍ൂന്റെ വലിയ ഗുണം. സത്യത്തിൽ എനിക്കും തോന്നിയിരുന്നു- കൈതമുള്ളിന്റെ "കാന്ത" എങ്ങനെയാവും ഈ കുറുപ്പുകളെ സ്വീകരിച്ചതെന്ന്. ഇത്തരം ഒരു തുറന്നെഴുത്തിന്‌, കുടുംബത്തിന്റെ നല്ല പിന്തുണ അദ്ദേഹത്തിനു കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെന്നുറപ്പ്‌.
പുസ്തകപ്രകാശനത്തിനു ശേഷം തുടർന്ന സിതാർ കച്ചേരി ഞാൻ ഹാളിന്റെ വശത്തുള്ള dining area യിൽ ഇട്ടിരുന്ന കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്നു കൊണ്ട്‌ കേട്ടു. കണ്ണിൽ നിറയെ സൗന്ദര്യവും ആസ്വദിച്ച്‌, കാതിൽ സംഗീതവുമായി ഒരു ലോകത്തിങ്ങനെ മയങ്ങി ഇരുന്നു. പിന്നെ നിതിൻ വാവയുടെ വയലിൻ വായന. (ആദ്യം post ചെയ്തപ്പോൾ ഒരു തെറ്റു പറ്റി..നിതിൻ വാവയുടെ വയലിൻ വായനയെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞില്ല). നിതിനു സംഗീതത്തിൽ നല്ല ഭാവി ഉണ്ട്‌ എന്നോർമ്മിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു ആ കൊച്ചുമിടുക്കന്റെ പ്രകടനം. ഓർമ്മയിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു പോവേണ്ടതല്ല അവന്റെ സംഗീതം.
കുറെക്കഴിഞ്ഞു DC Booksന്റെ പുസ്തകശാലയിൽ പോയി ശശിയേട്ടന്റെ പുസ്തകം വാങ്ങിച്ചു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യൊപ്പിട്ട്‌ പുസ്തകം വാങ്ങിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിനു സന്തോഷം തോന്നിക്കാണും. അദ്ദേഹത്തെ മുൻപരിചയമില്ലാത്ത എന്റെ പ്രതീക്ഷയിൽ നിന്നും വിപരീതമായി സൗമ്യതയോടും, ലാളിത്യത്തോടും സംശാരിക്കുന്ന അദ്ദേഹതെ എനിക്കു വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. 36 വർഷം ഗൾഫിൽ ജീവിച്ച്‌ നേടിയ സൗഭാഗ്യങ്ങൾ അവേശത്തോടെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ശരാശരി ഗൾഫ്കാരനെ അല്ല ഞാൻ കണ്ടത്‌, അനുഭവങ്ങൾ ഇരുത്തം വരുത്തിയ പാകതയാർന്ന ഒരാളെയാണ്‌. അതുകൊണ്ടാവണം, എനിക്കാവുമ്പോൽ അദ്ദേഹത്തെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ എനിക്കു തോന്നിയത്‌.
DC Books stallൽ തിരക്കു കുറഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നെയും പോയി രണ്ടു പുസ്തകങ്ങൾ എടുത്തു- "എന്റെ പ്രീയപ്പെട്ട കഥകൾ" എന്ന സീരീസിൽ ഇറങ്ങിയ, പദ്മരാജന്റെ പുസ്തകവും, ആനന്ദിന്റെ "പരിണാമത്തിന്റെ ഭൂതങ്ങൾ" എന്ന പുസ്തകവും.
പിന്നെ ഭക്ഷണം. നന്നായിരുന്നു. ബുഫെയിൽ വരിനിൽക്കുമ്പോൾ സ്വപ്നം കണ്ടു. ആരെയോ തിരയുന്നപോലെ നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ ഇറങ്ങിപ്പോവുന്ന കണ്ണുകൾ. ചുവർഭിത്തിയിൽ Jimi Hendrix ന്റെ ചിത്രം. പുറകിൽ നിൽക്കുന്ന മിടുക്കന്മാരായ കുട്ടികൾ MJ യുടെ പുതിയ ഫിലിം - This is it- നെക്കുറിച്ചു പറയുന്നു. ഫിലിം ദുബയിൽ release ചെയ്ത്തു എന്നു ഞാൻ അവരോടു പറഞ്ഞു. ചുള്ളന്മാർ കാണാൻ പോകുമായിരിക്കും..
ഊണു കഴിഞ്ഞു പിന്നെയും സീറ്റുകളിലേക്ക്‌... സ്റ്റേജിൽ മിടുക്കിക്കുട്ടി അഭിരാമിയുടെ പാട്ട്‌..എല്ലാ നിഷ്കളങ്കതയും അവളുടെ പാട്ടിലും, കണ്ണിലും... വാരിയെടുത്തുമ്മ വെക്കാൻ തോന്നിപ്പോവുന്ന കുഞ്ഞ്‌...അവൾ എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അവളുടെ അച്ചന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി; അവിടുണ്ടായിരുന്നതിൽ ഏറ്റവും സംത്രപ്ത മുഖം, നിറഞ്ഞ മനസ്സ്‌!
അതുകഴിഞ്ഞു, കൈപ്പള്ളിയുടെ ഫോട്ടോ പ്രദർശനം. നല്ല ചിത്രങ്ങൾ. HDRI യുടെ സാധ്യതകൾ മനസ്സിലായി. കൈപ്പള്ളിയോടു നല്ല അസൂയയും തോന്നി..ഒരു architectന്റെ തിരക്കിനിടയിൽ അയാൾക്കെപ്പോഴാണ്‌ ഇതൊക്കെ പഠിക്കാനും, പരീക്ഷിക്കാനും സമയം..! അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചോദ്യത്തിനു, കുസ്രുതിച്ചോദ്യമെന്നു കരുതി ഞാൻ ഒരു പമ്പര വിഡ്ഢിത്തം എഴുന്നെള്ളിച്ചു! (By the way, internetൽ തപ്പി കണ്ടുപിടിച്ച ഒരു HDRI tutorial (Canon EOS400Dക്കു വേണ്ടി. പക്ഷെ മറ്റു പല modelകൾക്കും applicable ആണ്‌.) ഇവിടെ ചേർക്കുന്നു.
http://theowl84.blogspot.com/2007/11/hdr-with-canon-eos-400d.html
അതുകഴിഞ്ഞു വിൽസൻ ചൊൽക്കാഴ്ച്ചക്കു സ്റ്റേജിൽ കയറിയപ്പോൾ കൃത്യം ഫോറ്റോഗ്രാഫർ Oliver വിളിച്ചു. അയാൾ city centerൽ എത്തിയത്രെ. ആരോടും യാത്ര പോലും പറയാൻ നിൽക്കാതെ ഇറങ്ങി...
കുറെ നല്ല നിമിഷങ്ങൾ കിട്ടി..കുറെ നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു... എന്നാലും സന്തോഷം.
പുസ്തകം വായിച്ചു എനിക്കു തോന്നിയത്‌ രാവിലെ കുറിച്ചത്‌ ഇവിടെ (http://malayalam-bookreaders-club.blogspot.com/)
പരിപാടിയുടെ ചിത്രങ്ങൾ ഇവിടെ.. (http://uaemeet.blogspot.com/2009/10/blog-post_31.html)
Friday, 30 October 2009
Monday, 26 October 2009
എന്തിനീ ശിക്ഷ?
1
അളിശലഭാദികൾ ആമോദം പാറുന്ന ആരാമത്തിൽ,
വൈദികനെത്തി വേദം പറഞ്ഞു,
ചിന്തകനെത്തി തത്വം പറഞ്ഞു,
ആരാമത്തിലാമോദമൊഴിഞ്ഞു.
2
ഉദ്യാനപാലകാ, ഒരു സംശയമുണ്ട്‌ ഭവാനോട്‌-
ആനന്ദം അതിരുവിടുമെന്നോർത്താണോ
വൈദികനെയും ചിന്തകനെയും ആരാമത്തിൽ വരുത്തിയത്‌?
ആനന്ദം കെടുത്തുന്ന അറിവു വേണ്ടായിരുന്നു.
ഭവാനൊന്നുമുരിയാടില്ലെങ്കിലും, ഞങ്ങളിൽ ചിലർ-
അങ്ങേക്കെറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവർ എന്നു ഞങ്ങൾ വിളിച്ചവർ,
വെളിപാടുണ്ടായവർ; അവർ പറഞ്ഞു -"എല്ലാം അവന്റെ ഹിതം"
പ്രഭോ, ഞങ്ങൾക്കു ഭയമാകുന്നു; എന്തിനീ ശിക്ഷ?
(ഒരു കവിത എഴുതിയേ പറ്റു എന്നുള്ള "ഉദ്ഘടമായ തൃഷ്ണയുടെ" പുറത്ത്‌ എഴുതിപ്പോയതാണ്‌. ആദ്യ ഭാഗം that same old style with vruthams and all... ഭാഗം 2 is more or less a new generation thing! ഹല്ല പിന്നെ! എന്റെ കവിത വായിച്ച്‌ എനിക്കു മനം പിരട്ടൽ ഉണ്ടാവുന്നു..ആദ്യം post delete ചെയ്താലോ എന്നാലോചിച്ചു..പിന്നെയോർത്തു "കവിത എങ്ങനെ എഴുതെരുത്‌" എന്നതിന്റെ sample ആയി കിടക്കട്ടെ എന്ന്...
പിൻ കുറിപ്പ്‌: എന്റെ വാമഭാഗത്തിനു വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു, -കവിതയല്ല, title!)
അളിശലഭാദികൾ ആമോദം പാറുന്ന ആരാമത്തിൽ,
വൈദികനെത്തി വേദം പറഞ്ഞു,
ചിന്തകനെത്തി തത്വം പറഞ്ഞു,
ആരാമത്തിലാമോദമൊഴിഞ്ഞു.
2
ഉദ്യാനപാലകാ, ഒരു സംശയമുണ്ട്‌ ഭവാനോട്‌-
ആനന്ദം അതിരുവിടുമെന്നോർത്താണോ
വൈദികനെയും ചിന്തകനെയും ആരാമത്തിൽ വരുത്തിയത്‌?
ആനന്ദം കെടുത്തുന്ന അറിവു വേണ്ടായിരുന്നു.
ഭവാനൊന്നുമുരിയാടില്ലെങ്കിലും, ഞങ്ങളിൽ ചിലർ-
അങ്ങേക്കെറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവർ എന്നു ഞങ്ങൾ വിളിച്ചവർ,
വെളിപാടുണ്ടായവർ; അവർ പറഞ്ഞു -"എല്ലാം അവന്റെ ഹിതം"
പ്രഭോ, ഞങ്ങൾക്കു ഭയമാകുന്നു; എന്തിനീ ശിക്ഷ?
(ഒരു കവിത എഴുതിയേ പറ്റു എന്നുള്ള "ഉദ്ഘടമായ തൃഷ്ണയുടെ" പുറത്ത്‌ എഴുതിപ്പോയതാണ്‌. ആദ്യ ഭാഗം that same old style with vruthams and all... ഭാഗം 2 is more or less a new generation thing! ഹല്ല പിന്നെ! എന്റെ കവിത വായിച്ച്‌ എനിക്കു മനം പിരട്ടൽ ഉണ്ടാവുന്നു..ആദ്യം post delete ചെയ്താലോ എന്നാലോചിച്ചു..പിന്നെയോർത്തു "കവിത എങ്ങനെ എഴുതെരുത്‌" എന്നതിന്റെ sample ആയി കിടക്കട്ടെ എന്ന്...
പിൻ കുറിപ്പ്‌: എന്റെ വാമഭാഗത്തിനു വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു, -കവിതയല്ല, title!)
Saturday, 10 October 2009
മഞ്ജനകരൈയിലെ ഓക്കുമരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും...- 10
മഞ്ജനകരൈയിലെ ഓക്കുമരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും...തുടക്കം മുതൽ വായിക്കാൻ ഈ linkൽ പോവുക. http://kuttettantekurippukal.blogspot.com/2009/09/blog-post_17.html
മഞ്ജനകരൈയിലെ ഓർമകളുടെ കഴിഞ്ഞ 9 കുറിപ്പുകളും വായിച്ചവർ അറിയുന്നുണ്ടാകും ഗുരുകുലം എന്നിൽ എന്തെല്ലാം നല്ല മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയെന്ന്. പക്ഷെ ഒന്നോർക്കുക, ഗുരുകുല ജീവിതം എന്റെ ജീവിതവീക്ഷണങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയെങ്കിലും, അതിനു മുൻപും, ശേഷവും ഞാൻ ആർജ്ജിച്ച അറിവുകളും എന്റെ അനുഭവക്കുറിപ്പുകളെ സ്വാദീനിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ഇന്നാലോചിക്കുമ്പോൾ എനിക്കു ഗുണമായി എന്നു തോന്നുന്ന ചില കാര്യങ്ങളിൽ കുറച്ചിവിടെ കുറിക്കാം; സ്വന്തം അറിവു പ്രദർശിപ്പിക്കാനല്ല, ഏതെങ്കിലും ഒരാൾക്കോ ഒരു കുട്ടിക്കെങ്കിലുമോ പ്രയോജനപ്പെട്ടാൽ നല്ലതല്ലേ എന്ന ചിന്ത കൊണ്ടുമാത്രം.
കുട്ടിക്കാലത്തു വായിച്ച പൈകോ ക്ലാസിക്സ്‌ മുതൽ എം. ക്രഷ്ണന്നായർ സാറിന്റെ സാഹിത്യ വാരഫലം വരെ സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ചറിയാൻ എന്നെ സാഹിയിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ഗുരു നിത്യയുടെ പുസ്തകങ്ങളെക്കാളും, വാക്കുകളേക്കാളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തികളും, ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തിയോടുള്ള മനോഭാവവുമാണ്‌ എന്നെ ആകർഷിച്ചത്‌.
ചെറുപ്പത്തിലെ ചിത്രരചനയിൽ താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലു, അതിന്റെ ശാസ്ത്രീയ വശങ്ങളെക്കുറിച്ചറിഞ്ഞത്‌ ഗുരുകുലത്തിലെ libraryൽ നിന്നാണ്‌. Rembrandt ന്റെ ചിത്രങ്ങൾ എന്നെ എന്നും അൽഭുതപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്‌. നിഴലും, വെളിച്ചവും ആണ്‌ photography യുടെ ജീവനെങ്കിൽ, Rembrandt ന്റെ ചിത്രങ്ങൾ Photographs ആണെന്നു പറയേണ്ടി വരും. അത്രക്കു സൂക്ഷ്മമായി ആണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങളിൽ നിഴലും, വെളിച്ചവും ഇടകലരുന്നത്‌. http://en.wikipedia.org/wiki/Rembrandt.
Vermeer,Van Gogh തുടങ്ങിയവരുടെ ചിത്രങ്ങൾക്കു അർഹിക്കുന്നതിൽ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നുവേന്നു ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു. അക്കാലത്ത്‌ US ലുള്ള ഗുരു നിത്യയുടെ ഒരു സുഹ്രുത്ത്‌ അയച്ചു തന്ന Sister Wendy's story of Painting പോലെയുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ എന്റെ കലാദ്ധ്യാപകരായി. കലയുടെ ആ ലോകത്തുകൂടി കടന്നു പോയപ്പോൾ Van Goghഉം മറ്റും ഒരു അദ്ഭുതമായി എനിക്കു തോന്നി. അക്കാലത്തെ എന്റെ സമപ്രായക്കാരായ ഭൂരിപക്ഷം ആൾക്കാരെയും പോലെ കലയേയും, സംസ്കാരത്തേയും കുറിച്ച്‌ ഏറെ അറിയാൻ സാധാരണഗതിയിൽ വലിയ സാധ്യതകൾ ഒന്നുമില്ലാതിരുന്ന എനിക്ക്‌, ഗുരു നിത്യയുടെ സഹവാസവും ഗുരുകുലത്തിൽ അക്കാലതുണ്ടായിരുന്നവരും, വന്നും പോയുമിരുന്ന ധിഷണാശാലികളായ മനുഷ്യരും കാരണമായിട്ടുണ്ട്‌.
ഒരോ സുഹ്രുത്തുക്കളും ഒരു തരത്തിലല്ല്ലെങ്കിൽ, മറ്റൊരു തരത്തിൽ കഴിവുള്ളവരാണ്‌ എന്നുള്ളത്താണ്‌ ഞാൻ ഗുരുകുലത്തിൽ നിന്നും പഠിച്ച വലിയ പാഠം. പലപ്പോഴും അതു സ്വയം തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ പോകുന്നുവേന്നു മാത്രം. എല്ലായ്പ്പോഴും, പുതിയ സാധ്യതകൾക്കു മനസ്സു തുറന്നിടാൻ ഞാൻ ശീലിച്ചു.
അതൊരു മനോഹരമായ കാലഘട്ടമായിരുന്നു-
അതിരുകളില്ലാതെ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ പഠിച്ച കാലം.
ഹ്രദയം പ്രേമത്താൽ നിറഞ്ഞ കാലം.
നിർഭയമായി ജീവിതത്തെ നോക്കി ചിരിക്കാൻ ശീലിച്ച കാലം.
ജീവിതത്തിലെ കടമകളും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും അടുത്ത പുറപ്പെടലിനേക്കുറിച്ചോർമ്മിപ്പിക്കുകയും, സുഹ്രത്തുക്കൾ വഴി പിരിയുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ഞാനും യാത്ര തിരിച്ചു.
ജോലിയുടെ ഭാഗമായി ഒരോ രാജ്യങ്ങളിൽ പോകുമ്പോൾ, immigration counterൽ visa stamp ചെയ്യാൻ കൊടുക്കുമ്പോൾ പണ്ടു ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരും ഒന്നിച്ചിരുന്നു സ്വപ്നം കണ്ട "ഏക ലോക"ത്തെക്കുറിച്ചോർക്കും. എനിക്കറിയാം, ലോകം ഒരു കാൽപനിക സ്വപ്നമല്ലെന്ന്. ചതിക്കുഴികളും, വഞ്ചനകളും നിറഞ്ഞ ലോകം. പക്ഷെ, ഇവിടെ നന്മയും, സൗന്ദര്യവുമുണ്ടെന്നു ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. ഈ ലോകവും, ജീവിതവും സുന്ദരം തന്നെ.
ഞാൻ ആരവങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു യാത്രയിലാണ്‌; ഇടക്കെപ്പോഴൊക്കെയോ ക്ഷീണം തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സുകൊണ്ട്‌ ഊട്ടിയിലെ മഞ്ഞുമൂടിയ മലനിരകളിലെത്തും. എരിയുന്ന ഓക്കുമരക്കൊമ്പുകൾക്കു ചുറ്റും സൂഫി നൃത്തച്ചുവടുകൾ വെക്കുന്ന ഷൗക്കത്തേട്ടനെയും, ധ്യാനത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കു പോവുന്ന ജോസഫേട്ടനേയും, സുധിയേട്ടനേയും ഒക്കെ കാണും. ഓണത്തിനു പൂക്കളമൊരുക്കാൻ, എന്റെ നിർബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി Wellington Army College ന്റെ മതിൽക്കെട്ടുകളോഠു ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന പൂവു പറിക്കാൻ വേണ്ടി കൂടെ വന്ന പ്രമോദ്‌ ചേട്ടനെയും, പ്രസാദേട്ടനെയും ഒക്കെ എനിക്കു വ്യക്തമായി കാണാം. ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കെത്തുന്ന, മുഴക്കമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ കന്നട ഗീതങ്ങൾ പാടുന്ന വിനയണ്ണനും, തന്റെ കവിതകൾ ഉറക്കെ ചൊല്ലുന്ന ഗോപി ദാസണ്ണനും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ കൂട്ടു വരും.
ഊട്ടിയിലെ കൊടും തണുപ്പിൽ ഒരു ദിവസം ഞാനും രാമക്രഷ്ണനണ്ണനും കൂടി വളരെ വൈകി Fernhillലെ മലമ്പാതയിലൂടെ നടന്നതോർക്കുന്നു. December ംആസത്തിലെ ഒരു പൗർണ്ണമി ദിവസമായിരുന്നു അന്ന്‌. ഇന്നും ഉറക്കം വരാത്ത രാത്രികളിൽ, നീലനിറത്തിൽ അന്നു കണ്ട മലനിരകളും, കോച്ചിവലിക്കുന്ന ആ തണുപ്പും ഓർത്ത്‌, ഞാൻ ഉറക്കത്തിലേക്കാഴും.
The woods are lovely, dark and deep,
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep,
And miles to go before I sleep.
by Robert Frost
{End of Series}
മഞ്ജനകരൈയിലെ ഓർമകളുടെ കഴിഞ്ഞ 9 കുറിപ്പുകളും വായിച്ചവർ അറിയുന്നുണ്ടാകും ഗുരുകുലം എന്നിൽ എന്തെല്ലാം നല്ല മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയെന്ന്. പക്ഷെ ഒന്നോർക്കുക, ഗുരുകുല ജീവിതം എന്റെ ജീവിതവീക്ഷണങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയെങ്കിലും, അതിനു മുൻപും, ശേഷവും ഞാൻ ആർജ്ജിച്ച അറിവുകളും എന്റെ അനുഭവക്കുറിപ്പുകളെ സ്വാദീനിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ഇന്നാലോചിക്കുമ്പോൾ എനിക്കു ഗുണമായി എന്നു തോന്നുന്ന ചില കാര്യങ്ങളിൽ കുറച്ചിവിടെ കുറിക്കാം; സ്വന്തം അറിവു പ്രദർശിപ്പിക്കാനല്ല, ഏതെങ്കിലും ഒരാൾക്കോ ഒരു കുട്ടിക്കെങ്കിലുമോ പ്രയോജനപ്പെട്ടാൽ നല്ലതല്ലേ എന്ന ചിന്ത കൊണ്ടുമാത്രം.
കുട്ടിക്കാലത്തു വായിച്ച പൈകോ ക്ലാസിക്സ്‌ മുതൽ എം. ക്രഷ്ണന്നായർ സാറിന്റെ സാഹിത്യ വാരഫലം വരെ സാഹിത്യത്തെക്കുറിച്ചറിയാൻ എന്നെ സാഹിയിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ഗുരു നിത്യയുടെ പുസ്തകങ്ങളെക്കാളും, വാക്കുകളേക്കാളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തികളും, ചെയ്യുന്ന പ്രവർത്തിയോടുള്ള മനോഭാവവുമാണ്‌ എന്നെ ആകർഷിച്ചത്‌.
ചെറുപ്പത്തിലെ ചിത്രരചനയിൽ താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലു, അതിന്റെ ശാസ്ത്രീയ വശങ്ങളെക്കുറിച്ചറിഞ്ഞത്‌ ഗുരുകുലത്തിലെ libraryൽ നിന്നാണ്‌. Rembrandt ന്റെ ചിത്രങ്ങൾ എന്നെ എന്നും അൽഭുതപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്‌. നിഴലും, വെളിച്ചവും ആണ്‌ photography യുടെ ജീവനെങ്കിൽ, Rembrandt ന്റെ ചിത്രങ്ങൾ Photographs ആണെന്നു പറയേണ്ടി വരും. അത്രക്കു സൂക്ഷ്മമായി ആണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങളിൽ നിഴലും, വെളിച്ചവും ഇടകലരുന്നത്‌. http://en.wikipedia.org/wiki/Rembrandt.
Vermeer,Van Gogh തുടങ്ങിയവരുടെ ചിത്രങ്ങൾക്കു അർഹിക്കുന്നതിൽ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നുവേന്നു ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു. അക്കാലത്ത്‌ US ലുള്ള ഗുരു നിത്യയുടെ ഒരു സുഹ്രുത്ത്‌ അയച്ചു തന്ന Sister Wendy's story of Painting പോലെയുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ എന്റെ കലാദ്ധ്യാപകരായി. കലയുടെ ആ ലോകത്തുകൂടി കടന്നു പോയപ്പോൾ Van Goghഉം മറ്റും ഒരു അദ്ഭുതമായി എനിക്കു തോന്നി. അക്കാലത്തെ എന്റെ സമപ്രായക്കാരായ ഭൂരിപക്ഷം ആൾക്കാരെയും പോലെ കലയേയും, സംസ്കാരത്തേയും കുറിച്ച്‌ ഏറെ അറിയാൻ സാധാരണഗതിയിൽ വലിയ സാധ്യതകൾ ഒന്നുമില്ലാതിരുന്ന എനിക്ക്‌, ഗുരു നിത്യയുടെ സഹവാസവും ഗുരുകുലത്തിൽ അക്കാലതുണ്ടായിരുന്നവരും, വന്നും പോയുമിരുന്ന ധിഷണാശാലികളായ മനുഷ്യരും കാരണമായിട്ടുണ്ട്‌.
ഒരോ സുഹ്രുത്തുക്കളും ഒരു തരത്തിലല്ല്ലെങ്കിൽ, മറ്റൊരു തരത്തിൽ കഴിവുള്ളവരാണ്‌ എന്നുള്ളത്താണ്‌ ഞാൻ ഗുരുകുലത്തിൽ നിന്നും പഠിച്ച വലിയ പാഠം. പലപ്പോഴും അതു സ്വയം തിരിച്ചറിയപ്പെടാതെ പോകുന്നുവേന്നു മാത്രം. എല്ലായ്പ്പോഴും, പുതിയ സാധ്യതകൾക്കു മനസ്സു തുറന്നിടാൻ ഞാൻ ശീലിച്ചു.
അതൊരു മനോഹരമായ കാലഘട്ടമായിരുന്നു-
അതിരുകളില്ലാതെ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ പഠിച്ച കാലം.
ഹ്രദയം പ്രേമത്താൽ നിറഞ്ഞ കാലം.
നിർഭയമായി ജീവിതത്തെ നോക്കി ചിരിക്കാൻ ശീലിച്ച കാലം.
ജീവിതത്തിലെ കടമകളും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും അടുത്ത പുറപ്പെടലിനേക്കുറിച്ചോർമ്മിപ്പിക്കുകയും, സുഹ്രത്തുക്കൾ വഴി പിരിയുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ഞാനും യാത്ര തിരിച്ചു.
ജോലിയുടെ ഭാഗമായി ഒരോ രാജ്യങ്ങളിൽ പോകുമ്പോൾ, immigration counterൽ visa stamp ചെയ്യാൻ കൊടുക്കുമ്പോൾ പണ്ടു ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരും ഒന്നിച്ചിരുന്നു സ്വപ്നം കണ്ട "ഏക ലോക"ത്തെക്കുറിച്ചോർക്കും. എനിക്കറിയാം, ലോകം ഒരു കാൽപനിക സ്വപ്നമല്ലെന്ന്. ചതിക്കുഴികളും, വഞ്ചനകളും നിറഞ്ഞ ലോകം. പക്ഷെ, ഇവിടെ നന്മയും, സൗന്ദര്യവുമുണ്ടെന്നു ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. ഈ ലോകവും, ജീവിതവും സുന്ദരം തന്നെ.
ഞാൻ ആരവങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു യാത്രയിലാണ്‌; ഇടക്കെപ്പോഴൊക്കെയോ ക്ഷീണം തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സുകൊണ്ട്‌ ഊട്ടിയിലെ മഞ്ഞുമൂടിയ മലനിരകളിലെത്തും. എരിയുന്ന ഓക്കുമരക്കൊമ്പുകൾക്കു ചുറ്റും സൂഫി നൃത്തച്ചുവടുകൾ വെക്കുന്ന ഷൗക്കത്തേട്ടനെയും, ധ്യാനത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കു പോവുന്ന ജോസഫേട്ടനേയും, സുധിയേട്ടനേയും ഒക്കെ കാണും. ഓണത്തിനു പൂക്കളമൊരുക്കാൻ, എന്റെ നിർബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി Wellington Army College ന്റെ മതിൽക്കെട്ടുകളോഠു ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന പൂവു പറിക്കാൻ വേണ്ടി കൂടെ വന്ന പ്രമോദ്‌ ചേട്ടനെയും, പ്രസാദേട്ടനെയും ഒക്കെ എനിക്കു വ്യക്തമായി കാണാം. ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കെത്തുന്ന, മുഴക്കമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ കന്നട ഗീതങ്ങൾ പാടുന്ന വിനയണ്ണനും, തന്റെ കവിതകൾ ഉറക്കെ ചൊല്ലുന്ന ഗോപി ദാസണ്ണനും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ കൂട്ടു വരും.
ഊട്ടിയിലെ കൊടും തണുപ്പിൽ ഒരു ദിവസം ഞാനും രാമക്രഷ്ണനണ്ണനും കൂടി വളരെ വൈകി Fernhillലെ മലമ്പാതയിലൂടെ നടന്നതോർക്കുന്നു. December ംആസത്തിലെ ഒരു പൗർണ്ണമി ദിവസമായിരുന്നു അന്ന്‌. ഇന്നും ഉറക്കം വരാത്ത രാത്രികളിൽ, നീലനിറത്തിൽ അന്നു കണ്ട മലനിരകളും, കോച്ചിവലിക്കുന്ന ആ തണുപ്പും ഓർത്ത്‌, ഞാൻ ഉറക്കത്തിലേക്കാഴും.
The woods are lovely, dark and deep,
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep,
And miles to go before I sleep.
by Robert Frost
{End of Series}
Friday, 9 October 2009
മഞ്ജനകരൈയിലെ ഓക്കുമരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും...- 9
കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ ഒന്നിൽ, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ, 2009 October 4 ന്‌, ജോനവൻ എന്ന പേരിൽ Blogൽ കവിതകൾ എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്ന നവീൻ ജോർജ്ജ്‌ ഒരു അപകടത്തിൽപ്പെട്ടു മരണമടഞ്ഞു. (അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബ്ലോഗ്‌ - http://pottakkalam.blogspot.com//). ഞാൻ മലയാളം ബ്ലോഗ്‌ എഴുതിത്തുടങ്ങിയ ശേഷം, ആദ്യമായി ഒരു മലയാളി ബ്ലോഗർ മരണപ്പെട്ടതറിയുന്നു. ഒരുപാടു പേരുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ നവീന്റെ ആത്മാവിനു കൂട്ടാകുമെന്നു, അവസാന പോസ്റ്റിനുള്ള Comments കാണുമ്പോൾ അറിയാം. മുൻപൊരിക്കലും, കണ്ടിട്ടും, കേട്ടിട്ടും ഇല്ലാത്തവർ കൂടി, "എടാ" എന്നു സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ വിളിച്ചു വിലപിക്കുന്നു.
അതിനു മുൻപത്തെ ദിവസങ്ങളിൽ തേക്കടിയിലെ ദുരന്തം. കുറച്ചു നാൾ മുൻപുമാത്രം വിവാഹം കഴിച്ചു, ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചു ഒത്തിരി സ്വപ്നങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു കണ്ട ഭാര്യയുടെ ജീവനറ്റ ശരീരത്തിലേക്കു ഇമവെട്ടാതെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന ഡൽ ഹിക്കാരൻ ചെറുപ്പക്കരനെക്കുറിച്ചു വായിച്ചപ്പോഴും നൊമ്പരം തോന്നി. ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും, ചിലരുടെയെങ്കിലും ജീവിത്തത്തിലെ വേദനകൾ എന്റെ മനസ്സിനെയും നോവിക്കാറുണ്ട്‌.
ഏറെ ദുരന്തങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോവുന്തോറും മനസ്സിന്റെ സഹനശക്തി കൂടി, ഒരു തരം ദ്രഡത കൈവരും മനുഷ്യർക്ക്‌. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ മ്രുഗസഹജമായ വികാരങ്ങൾക്കു, മതിൽ പണിയുന്നതാണു സംസ്കാരമെങ്കിൽ, അവന്റെ ഉള്ളിലെ മാനുഷികതയെ അമർച്ച ചെയ്യുന്നതിനെയാണു "പക്വത" എന്നു പറയുന്നത്‌ എന്നു തോന്നിപ്പോവുന്നു.
ഞാൻ ഗുരുകുലത്തിൽ നിൽക്കുന്ന സമയത്ത്‌ എല്ലാ ദിവസവും ജീവിതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങളുമായി അനേകമാളുകൾ ഗുരുവിനെ കാണാൻ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. ഗുരു സ്നേഹമായി സം സാരിക്കും, ചിലപ്പോൾ സാധ്യമായ പോംവഴികൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും. ആദ്യമൊക്കെ ഞാൻ അത്തരം പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോൾ വളരെ വിഷമത്തോടെ "എന്തുകൊണ്ട്‌ ഇവർക്കിതു വന്നു?" എന്നു ചിന്തിക്കുമായിരുന്നു. പിന്നെ ഞാൻ സ്വയം ഒരു സമാധാനം കണ്ടെത്തി-"പ്രുക്രതി നിയമം".
ഒന്നു മാത്രം അറിയാം- മനുഷ്യന്റെ Objective ആയ (ഭൗതിക) പ്രശ്നങ്ങൾക്കു എപ്പോഴും ഒരു പോംവഴിയുണ്ടാകും, പക്ഷെ Subjective ആയ വിഷയങ്ങൾക്കു അങ്ങനെ ആവണമെന്നില്ല. നിസ്സഹായമായ, വിശ്വാസപൂർണ്ണമായ ഒരു പ്രാർത്ഥന മാത്രമേ പോംവഴിയുള്ളു എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞതു കൊണ്ടാവണം വേദ മന്ത്രങ്ങളിൽ എല്ലാ പ്രാർത്ഥനകളുടെയും അവസാനം അദ്ധ്യാത്മികവും, അധിഭൗതികവും, അധിമാനുഷികവുമായ പ്രശ്നങ്ങൾക്കു ശാന്തി കിട്ടാൻ വേണ്ടി 3 തവണ "ശാന്തി, ശാന്തി, ശാന്തി" എന്നുരു വിട്ടിരുന്നത്‌.
സൃഷിടിക്കപ്പെട്ട ഒരോ ജന്മവും എന്നും അമരത്വം നേടാനുള്ള പോരാട്ടാത്തിൽ ആണ്‌ - മിക്കപ്പോഴും സ്വയം അതു തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാറില്ലെങ്കിലും. ഓരോരുത്തരും, ഓരോരോ വഴികളിലൂടെ അമരത്വത്തിലേക്കെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ചിലർ ധനം സമ്പാദിച്ചു കൂട്ടുന്നു, ചിലർ കർമ്മങ്ങളിലൂടെ പേരു നിലനിർത്താൻ പാടുപെടുന്നു- - വിഫലമായ ഒരു ശ്രമം, ഒരു പോരാട്ടം. പക്ഷെ, നിരന്തരമായ ഈ പോരാട്ടം തന്നെയല്ലേ, ലോകത്തെയും ജീവിതത്തെയും മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നത്‌?
നമുക്കെന്തു ചെയ്യാൻ കഴിയും? നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുൻപ്‌ ഈ ചോദ്യവും മനസ്സിൽ പേറി, രാജസൗഭഗങ്ങൾ പിന്നിലുപേക്ഷിച്ചു ഇറങ്ങിയ രാജകുമാരൻ ബുദ്ധനായി. പക്ഷെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ഭൗതിക പ്രശ്നങ്ങൾക്കു പരിഹാരം കാണാൻ വേണ്ടി കാലാകാലങ്ങളിൽ ആശയ സംഹിതകളും, വിപ്ലവങ്ങളും ഉണ്ടായി. ഭൗതികവും, മാനുഷികവുമായ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും താൽകാലികമായി മാത്രമേ പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നുള്ളു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ പ്രത്യക്ഷത്തിൽ വിജയമെന്നോ, പരാജയമെന്നോ തെളിവുകൾ തരാത്ത ആധ്യാത്മികതയിൽ മനുഷ്യർ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നത്‌.
എന്നെപ്പോലെയുള്ള ഒരു സാധാരണക്കാരനു ചെയ്യാവുന്നത്‌ ഒരേ ഒരു കാര്യമേയുള്ളു. ജീവിതത്തിന്റെയും, പ്രക്രുതിയുടെയും നിയമങ്ങൾ വസ്തുനിഷ്ഠമായി മനസ്സിലാക്കൻ ശ്രമിക്കുക. താരതമ്യങ്ങളും, മൽസരങ്ങളും ഒഴിവാക്കി സ്വന്തം കഴിവിന്റെ പരമാവധി ഉപയോഗിച്ച്‌ ലളിതവും, സുന്ദരവുമായി ജീവിക്കുക. ജീവിച്ചുകാണിക്കാനല്ല, ചുമ്മ Happy ആയിട്ടു ജീവിക്കുക.
അതിനു മുൻപത്തെ ദിവസങ്ങളിൽ തേക്കടിയിലെ ദുരന്തം. കുറച്ചു നാൾ മുൻപുമാത്രം വിവാഹം കഴിച്ചു, ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചു ഒത്തിരി സ്വപ്നങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു കണ്ട ഭാര്യയുടെ ജീവനറ്റ ശരീരത്തിലേക്കു ഇമവെട്ടാതെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന ഡൽ ഹിക്കാരൻ ചെറുപ്പക്കരനെക്കുറിച്ചു വായിച്ചപ്പോഴും നൊമ്പരം തോന്നി. ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും, ചിലരുടെയെങ്കിലും ജീവിത്തത്തിലെ വേദനകൾ എന്റെ മനസ്സിനെയും നോവിക്കാറുണ്ട്‌.
ഏറെ ദുരന്തങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോവുന്തോറും മനസ്സിന്റെ സഹനശക്തി കൂടി, ഒരു തരം ദ്രഡത കൈവരും മനുഷ്യർക്ക്‌. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ മ്രുഗസഹജമായ വികാരങ്ങൾക്കു, മതിൽ പണിയുന്നതാണു സംസ്കാരമെങ്കിൽ, അവന്റെ ഉള്ളിലെ മാനുഷികതയെ അമർച്ച ചെയ്യുന്നതിനെയാണു "പക്വത" എന്നു പറയുന്നത്‌ എന്നു തോന്നിപ്പോവുന്നു.
ഞാൻ ഗുരുകുലത്തിൽ നിൽക്കുന്ന സമയത്ത്‌ എല്ലാ ദിവസവും ജീവിതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങളുമായി അനേകമാളുകൾ ഗുരുവിനെ കാണാൻ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. ഗുരു സ്നേഹമായി സം സാരിക്കും, ചിലപ്പോൾ സാധ്യമായ പോംവഴികൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും. ആദ്യമൊക്കെ ഞാൻ അത്തരം പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോൾ വളരെ വിഷമത്തോടെ "എന്തുകൊണ്ട്‌ ഇവർക്കിതു വന്നു?" എന്നു ചിന്തിക്കുമായിരുന്നു. പിന്നെ ഞാൻ സ്വയം ഒരു സമാധാനം കണ്ടെത്തി-"പ്രുക്രതി നിയമം".
ഒന്നു മാത്രം അറിയാം- മനുഷ്യന്റെ Objective ആയ (ഭൗതിക) പ്രശ്നങ്ങൾക്കു എപ്പോഴും ഒരു പോംവഴിയുണ്ടാകും, പക്ഷെ Subjective ആയ വിഷയങ്ങൾക്കു അങ്ങനെ ആവണമെന്നില്ല. നിസ്സഹായമായ, വിശ്വാസപൂർണ്ണമായ ഒരു പ്രാർത്ഥന മാത്രമേ പോംവഴിയുള്ളു എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞതു കൊണ്ടാവണം വേദ മന്ത്രങ്ങളിൽ എല്ലാ പ്രാർത്ഥനകളുടെയും അവസാനം അദ്ധ്യാത്മികവും, അധിഭൗതികവും, അധിമാനുഷികവുമായ പ്രശ്നങ്ങൾക്കു ശാന്തി കിട്ടാൻ വേണ്ടി 3 തവണ "ശാന്തി, ശാന്തി, ശാന്തി" എന്നുരു വിട്ടിരുന്നത്‌.
സൃഷിടിക്കപ്പെട്ട ഒരോ ജന്മവും എന്നും അമരത്വം നേടാനുള്ള പോരാട്ടാത്തിൽ ആണ്‌ - മിക്കപ്പോഴും സ്വയം അതു തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാറില്ലെങ്കിലും. ഓരോരുത്തരും, ഓരോരോ വഴികളിലൂടെ അമരത്വത്തിലേക്കെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ചിലർ ധനം സമ്പാദിച്ചു കൂട്ടുന്നു, ചിലർ കർമ്മങ്ങളിലൂടെ പേരു നിലനിർത്താൻ പാടുപെടുന്നു- - വിഫലമായ ഒരു ശ്രമം, ഒരു പോരാട്ടം. പക്ഷെ, നിരന്തരമായ ഈ പോരാട്ടം തന്നെയല്ലേ, ലോകത്തെയും ജീവിതത്തെയും മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നത്‌?
നമുക്കെന്തു ചെയ്യാൻ കഴിയും? നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുൻപ്‌ ഈ ചോദ്യവും മനസ്സിൽ പേറി, രാജസൗഭഗങ്ങൾ പിന്നിലുപേക്ഷിച്ചു ഇറങ്ങിയ രാജകുമാരൻ ബുദ്ധനായി. പക്ഷെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ഭൗതിക പ്രശ്നങ്ങൾക്കു പരിഹാരം കാണാൻ വേണ്ടി കാലാകാലങ്ങളിൽ ആശയ സംഹിതകളും, വിപ്ലവങ്ങളും ഉണ്ടായി. ഭൗതികവും, മാനുഷികവുമായ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും താൽകാലികമായി മാത്രമേ പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നുള്ളു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ പ്രത്യക്ഷത്തിൽ വിജയമെന്നോ, പരാജയമെന്നോ തെളിവുകൾ തരാത്ത ആധ്യാത്മികതയിൽ മനുഷ്യർ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നത്‌.
എന്നെപ്പോലെയുള്ള ഒരു സാധാരണക്കാരനു ചെയ്യാവുന്നത്‌ ഒരേ ഒരു കാര്യമേയുള്ളു. ജീവിതത്തിന്റെയും, പ്രക്രുതിയുടെയും നിയമങ്ങൾ വസ്തുനിഷ്ഠമായി മനസ്സിലാക്കൻ ശ്രമിക്കുക. താരതമ്യങ്ങളും, മൽസരങ്ങളും ഒഴിവാക്കി സ്വന്തം കഴിവിന്റെ പരമാവധി ഉപയോഗിച്ച്‌ ലളിതവും, സുന്ദരവുമായി ജീവിക്കുക. ജീവിച്ചുകാണിക്കാനല്ല, ചുമ്മ Happy ആയിട്ടു ജീവിക്കുക.
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
